niedziela, 29 stycznia 2017

Taka szybka pocztówka z Braband Flamant


Blisko 20-tysięczne miasteczko usytuowane w sercu Brabant Flamand, pomiędzy Brukselą, a Leuven.  Satelita stolicy i region uprawy cykorii, skarbu narodowego Belgów. Charakteryzuje ją niska zabudowa skupiona wokół osi Chaussée de Louvain, łączącej te oba miasta.

czytaj dalej

czwartek, 26 stycznia 2017

"Ludzie są dokładnie tak szczęśliwi, jak myślą, że są" (Lincoln)


Taki cytat zaświtał mi w głowie, jak tylko pomyślałam, że napiszę o optymizmie. A pomysł napisania posta na ten temat wyszedł od jednej z Was, mojej (na razie) internetowej koleżanki. I w tym miejscu pragnę Wam podziękować, że do mnie piszecie. Dzielicie się swoją radością, smutkiem, refleksją, niekiedy... cierpieniem. Wasze słowa nie giną bezpowrotnie w otchłani internetu, o nie! One padają na podatny grunt. I kiełkują. I dają owoce. Najpierw - kiełkują w mojej głowie, zaprzątają myśli. A gdy już tak zaczną się wylewać za kołnierz, muszę je wystukać czym prędzej, aby nie oszaleć. I znów je dzielę z Wami, jak Wy dzielicie je ze mną. Dużo jest radości w tym wzajemnym obdarzaniu się słowem.

tutaj zapraszam na ciąg dalszy

wtorek, 24 stycznia 2017

Bieganie czy saneczkowanie w Brukseli :)


Wczoraj napisałam posta o moich ulubionych miejscach do biegania i odpoczywania w Brukseli. W międzyczasie, w nocy puszysta pierzynka śniegu zascieliła mój belgijski świat. Przykryła szarość pól i dodała blasku pochmurnym dniom. Przestraszyłam się, że mój post stracił na aktualności, ale przecież nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło. Miejsca, które opisałam świetnie nadają się na sporty zimowe! No więc - sanki w ruch! :) 

Przeczytajcie sami :) TUTAJ

środa, 18 stycznia 2017

Zasypani... Pouczeni...


Najpierw, tuż po Nowym Roku Anno Domini 2017 dopadła nas grypa. Prawda jest taka, że organizmy wycięczone niedobrym traktowaniem, zbuntowały się i odmówiły współpracy. Na całej linii. I to nie jakieś tam trzy dni, tydzień przeziębienia. One wiedziały, że jesteśmy niereformowalni i takie drobne wyłączenia z obiegu na nic się wcześniej nie zdawały, niczego nie nauczyły. Tym razem lekcja miała być bardzo poważna i dotkliwa, by wreszcie człowiek coś z tego zrozumiał i zatroszczył się o to co najważniejsze. O siebie. 
Świat zasypało białym puchem, który z lekka odciął nas od życia. Terminy przestały gonić, a kalendarze pękać od nadmiaru planów. Powróciliśmy do bazowych spraw. Roztańczona karuzela zatrzymała się i nagle poczuliśmy się dziwnie wolni. Taki stan nigdy wcześniej nie był naszym udziałem. 
- A może my już umarliśmy - przestraszyłam się i poprosiłam męża by mnie uszczypnął. Ale nie, żyłam dalej i to całkiem namacalnie.

Na ile mi sił starczało gotowałam najprostsze, z prostych potraw. Czasami szwagier lub tata - jedyne łączniki ze światem podrzucali nam świeże bułki i masło z rana. Dopóki sami nie zachorowali. Gadałam z kwiatami i przyzwyczajałam się do własnego odbicia w lustrze, które od trzech tygodni nie nosiło śladu makijażu. Dogadzaliśmy sobie z mężem nawzajem i pomyślałam wtedy, że chciałabym by tak wyglądała moja starość. Dokładnie tak. czytaj dalej...

wtorek, 17 stycznia 2017

Droga babciu, drogi dziadku.


W poprzednim poście pisałam o ludziach w naszym życiu, co są jak latarnie. Oświetlają nam drogę, I o tym, że są to często babcie i dziadkowie. A także o tym, (a może o tym nie pisałam, tylko pomyślałam), że żałujemy, że tak wiele rzeczy, których nie zdążyliśmy się dowiedzieć - odeszły razem z Nimi... I pozostaje bezsilność... A pamiętacie takie momenty, gdy przewracaliście teatralnie oczami, słuchając po raz enty tej samej opowieści z Ich młodości? Wydaje Wam się, że znaliście je na pamięć... I dopiero pewnego dnia, gdy czuje się pustkę braku osoby, wracają wspomnienia i te niedopowiedziane miejsca. Luki w Ich/Waszej historii... 
Ile by człowiek wówczas dał, żeby wrócić, dopytać szczegóły. Tyle, że już nie ma kogo...
o fajnym pomysle na prezent dla Waszych Dziadków czytajcie tutaj.

piątek, 13 stycznia 2017

Jak latarnie


Każdy czlowiek spotyka je na swojej drodze. Nie zdajemy sobie często sprawy z ich wpływu na nasze życie. Wydaje nam się, że to naturalne, że widzimy jasno drogę przed sobą. Ich słowa, wskazówki, uwagi, reprymendy, refleksje...
Dopiero, gdy gasną i zanurzamy się w chłodny mrok życia, zdajemy sobie bolesnie sprawę jak wielką rolę odegrały w naszym życiu. I nadal odgrywają.
Latarnie...
Ludzie... Jak latarnie...

czytaj więcej...